در طی تجربیـات ِ زندگی بهـ این مطلب برخوردم کهـ چهـ ورطهـ ی هولناکـی میـان ِ من و دیگـران وجود دارد

و فهمیـدم کهـ تا ممـکن است باید خامـوش شُد ، تا ممکـن است باید افـکار خودم را برای ِ خـودم نگهـدارم

و اگـر حالــا تصـمیـم گرفتم کهـ بنــویـسم ، فـقـط بـرای ِ اینـست کهـ خـودم را بـهـ سایـهـ ام معـرفـی بـکنـم

- سایهـ ای کهـ روی دیوار خمیدهـ و مثل اینست کهـ هرچهـ می نویسم با اشتهای هرچهـ تمامتر می بلعد -

برایِ اوست کهـ می خواهم آزمایشی بکنـم :

ببینـم شایـد بتوانیم یکـدیگر را بهــتر بشناسیـم.چـون از زمـانی کهـ هـمهـ ی روابطــم را بـا دیـگران بریدهـ ام

می خواهــم خـودم را بهــتـر بشناســـم .

+ من فقـط بـرای ِ سایـهـ ی خـودم مـی نویـسم کهـ جلـو چـراغ بهـ دیــوار اُفتـادهـ اسـت،

   بایـد خـودم را بهـش معـرفـی بـکنـم .

[ بوف ِ کور - صادق هدایت]

عجیــب است !

چـگونهـ مـی شود

کهـ تــو بـا آن حافـظهـ ے خوبَت

اینـقدر زود بدے هایـم را فـرامـوش مـی کُـنی ؟

"من و سایهـ امــــ"

◆ روزتــــ مُبـارکــــ بهـترینــم ツ

یک مُشت حَرف :

◆ خُدایـمــ ، ممنونـــ کهـ مُــراقب ِ روزهـایـم هـستـی [لبخند ِ پُررنگ]

◆ از مـن تـ ـا مـن ، تو گـُستردهـ اے ...

◆ هِی ، بهـ وُسعـت ِ بودنـت ، مـی تـرسـم !

◆ دلـت کهـ لرزیـد ... مـن بـا چشمـام دیـدم ...

◆ شمال ِ شرق سراسر خیــس ِ بــآران است .