امروز که لا به لای مقاله‌ها گم شده بودم به یه مقاله‌ی انگلیسی جذاب برخوردم. شاید اونقدرها شبیه ِ چیزی که دنبالش بودم، نبود، اما دلم نیومد نصفه نیمه رهاش کنم.. یه جایی از متن نوشته بود:

‌می‌توان درک کرد که وقتی فردی شخصیت وجودی خود را به یک رابطه وارد میکند و مایل است در این رابطه تلاش کند، در نهایت راه را برای پیوندی زیبا فراهم می‌کند

که دارای ماندگاری طولانی تر و پذیرش بیشتری است

که در آن فرد مطمئن از این واقعیت است که انتخاب شریک‌اش اشتباه انجام نشده است.

.

.

.

+ به نظرم باید چند بار از روش خوند :)